Vanaf mijn 17e houdt het mijn leventje volkomen in zijn greep, de ene periode erger dan de ander, maar geen seconde wijkt het van mijn zijde.

Vanaf mijn 18e houdt het mijn leventje volkomen in zijn greep, de ene periode erger dan de ander, maar geen seconde wijkt het van mijn zijde.

Mijn naam is Karin, Kaar … Ka of Kaartje voor vrienden, vriendinnen en familie, 36 jaar en woon in een leuk dorp in Zuid-Holland. En dit is mijn website over datgene wat al jaren mijn leven beïnvloedt en achtervolgt: de OCS/OCD (Obsessief-Compulsieve Stoornis of Obsessive-Compulsive Disorder) SMETVREES. Vanaf mijn 17e houdt het mijn leventje volkomen in zijn greep, de ene periode erger dan de ander, maar geen seconde wijkt het van mijn zijde.

Vanaf mijn 17e sloop het langzaam mijn leven binnen om steeds erger te worden totdat ik eigenlijk geheel in een isolement terecht kwam. Uit angst om vies te worden ging ik steeds meer dingen ontwijken. Met school was ik gestopt nadat ik in de tweede klas van de PABO totaal instortte, werken hield ik niet vol, leuke dingen doen als afspreken met vriendinnen, uitgaan, sporten, alles wat je doet als je begin twintig bent, het lukte me niet meer. Ik zat thuis, volkomen vast en in beslag genomen door dwanggedachten, dwanghandelingen, mezelf zo ontzettend vies voelen, minderwaardigheid en een enorm groot gevoel dat ik gefaald had. Gefaald op elk gebied van het leven. Je komt terecht in de bekende vicieuze cirkel die bijna niet meer te doorbreken is. Het was de meest eenzame periode in mijn leven. Mijn ouders, broers, vrienden maar ook ikzelf snapte niet wat er met me aan de hand was. Ik liep tegen onbegrip aan en verloor goede vriendschappen. Ik was de totale controle en regie over mijn leven kwijt. Uiteindelijk kon ik het leven niet meer aan en wilde ik ook niet meer. Ik was lichamelijk en geestelijk op en zag geen uitweg meer. De eerste depressie was ook geen verrassing. En wat dan?

Een lange weg volgde, smetvrees was een stuk minder bekend dan tegenwoordig en het duurde lang voor de diagnose gesteld werd waarna vele behandelingen volgden. Van individuele gesprekken naar dagtherapie en uiteindelijk een klinische opname van 6 maanden. Daarna kreeg ik weer individuele gesprekken, probeerde ik weer een andere vorm van dagtherapie en nu na al die jaren heb ik elke week een gesprek bij een psycholoog en maandelijks een gesprek met een psychiater. Gewoon hier in mijn eigen dorp, waar ikzelf heen kan op mijn fiets zonder hulp van anderen en waar ik mezelf thuis en vooral veilig voel.

Deze blog gaat over mijn dagelijkse strijd, de gevechten die ik elke dag aanga maar ook over mijn overwinningen die ik behaal en behaald heb want ondanks mijn diagnose ben ik ook gewoon Karin, een leuke, nuchtere, vrolijke, slimme, behulpzame en zorgzame meid. Ik hou van lezen, geschiedenis, netflixen, koken, uit eten gaan, spelletjes en mijn vrijwilligerswerk in het ziekenhuis. Ik ben een echt familiepersoon, verslaafd aan de stampotten van mijn mams en kan niet zonder mijn lieve vrienden en vriendinnen. En wat is het moeilijk om zoiets over jezelf op te schrijven, want wat denk ik er vaak anders over! Maar het staat er … en ik mag trots op mezelf zijn!

Met mijn verhaal hoop ik andere mensen te kunnen helpen, informeren, inspireren en het gevoel mee te kunnen geven dat je er niet alleen voor staat ook al voelt dat vaak wel zo. Je hoeft je niet te schamen om wat je hebt, je mag er zijn! En blijf doorvechten! Hoe uitzichtloos, eenzaam en zwaar het gevecht soms ook is. Je bent sterker en veerkrachtiger dan je denkt. Geef nooit op! Samen gaan we de strijd aan!

Liefs Karin